Menu
Temat

Edukacja

Z inicjatywy Fundacji Klamra powstanie w Warszawie na Woli mural Hanki Ordonówny- pieśniarki, aktorki i działaczki społecznej, która była związana z tą dzielnicą (tu urodziła się i spędziła dzieciństwo). Zaprosiliśmy do współpracy Stowarzyszenie Inicjatyw Kobiecych OPP, których projekt „Kobiety Woli” zainspirował nas do podjęcia się tej inicjatywy. Prosimy Was o finansowe wsparcie tej inicjatywy. Potrzebujemy 1000 zł na realizację tego muralu. Jest Was wiele i każda nawet drobna wpłata ma znaczenie. Zachęcamy w ten sposób do współuczestniczenia. Darowizny przekazujcie na konto Fundacja KLAMRA 35 2130 0004 2001 0527 4022 0001 (z dopiskiem MIŁOŚĆ).

Mural piosenkarki, poetki, autorki tekstów piosenek, tancerka i aktorka namaluje duet: Dariusz Paczkowski i Barbara Poniatowska.

Zapraszamy na warsztaty

Fundacja KLAMRA zaprasza na bezpłatne warsztaty wycinania szablonów, które posłużą do namalowania muralu Hanki Ordonówny na warszawskiej Woli. Wydarzenie na FB >>. Zajęcia odbędą się 26.09.2017 rok wtorek godz. 16.00-19.00 w Cafe PoWoli na ul. Smoczej 3, a poprowadzą je Dariusz Paczkowski iBarbara Poniatowska.
Hanka Ordonówna- pieśniarka, aktorka, tancerka i działaczka społeczna, urodziła się na Woli i spędziła tu dzieciństwo.

Projekt realizowany jest przez Fundację Klamra przy współpracy z Stowarzyszeniem Inicjatyw Kobiecych OPP.

 

W odpowiedzi na wykluczający, stygmatyzujący i uprzedmiotawiający kontekst, w jakim często mówi się w mediach o osobach z niepełnosprawności Fundacja podpisała się pod listem otwartym Fundacji Kulawa Warszawa do dziennikarek i dziennikarzy z apelem o tworzenie wrażliwego społecznie dyskursu publicznego i wzmacnianie podmiotowości osób z niepełnosprawnościami. Pełna lista organizacji sygnatariuszy >>

 

Dziennikarki i dziennikarze,
Krajowa Rado Radiofonii i Telewizji,

język kształtuje rzeczywistość i tym samym stanowi istotne narzędzie do przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu – w tym osób z niepełnosprawnościami. Wyrażamy swoje zaniepokojenie faktem, że w czołowych, opiniotwórczych mediach wciąż pojawiają się nacechowane pejoratywnie określenia odnoszące się do osób z niepełnosprawnościami, w tym treści, które szczególnie deprecjonują grupę osób z niepełnosprawnością intelektualną i psychiczną. Wpływa to na społeczne postrzeganie osób z niepełnosprawnościami, a tym samym prowadzi do umacniania stereotypów, które stanowią początek nierównego traktowania osób ze względu na ich stopień sprawności m.in. w życiu zawodowym, społecznym czy rodzinnym.

 JĘZYK WRAŻLIWY SPOŁECZNIE

Społeczeństwo i media stają się coraz wrażliwsze na wymowę jawnie uwłaczających określeń takich jak “kaleka”, często nie zwracając uwagi, że użyte w mniej bezpośredniej relacji nie tracą na negatywnym znaczeniu, a pochodzące od nich określenia w dalszym ciągu są wykluczające. W konsekwencji rzadko nazywa się kogoś “kaleką”, ale w mediach notorycznie mówi się o “kalectwie” czy “zostaniu kaleką do końca życia”, opisując i automatycznie oceniając w ten sposób codzienne życie osób z niepełnosprawnościami. Ponadto nie zwraca się zbyt często uwagi na teoretycznie neutralne określenia, które wzmacniają stereotypy dot. osób z niepełnosprawnościami, choćby mówiąc wyłącznie o “opiekunach i opiekunkach“ osób z niepełnosprawnością, podczas gdy rzeczywistą usługą w wielu przypadkach jest asystencja osobista, nie opieka. Warto zastanowić się, jak przekłada się to na walkę o równe traktowanie i przeciwdziałanie dyskryminacji, gdy w relacjach społecznych pomiędzy osobami z niepełnosprawnościami i osobami sprawnymi, o tych drugich w publicznym dyskursie zazwyczaj przecież nie mówi się, że są “upośledzonymi inwalidami skazanymi na kalectwo i wymagającymi opieki”.
OSOBA Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ

Choć wiele dokumentów i aktów normatywnych stosuje różną terminologię w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami, określając je m.in. jako “inwalidów” czy “osoby z upośledzeniem”, wydaje się, że to akt, który wskazuje współcześnie kierunek działań i debaty w kontekście praw i potrzeb osób z niepełnosprawnościami, sugeruje najwłaściwszą terminologię. Tym aktem jest Konwencja ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami (błędnie przetłumaczona na język polski z angielskiego “the UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities” jako “Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych”). Pozornie nieznacząca zmiana pozwala na zwrócenie uwagi w pierwszej kolejności na człowieka, którego niepełnosprawność staje się jedną z wielu cech, nie dominującą. Można mieć pasję, pracę, rodzinę, jasne włosy, ciemne oczy oraz (a nie przede wszystkim) niepełnosprawność. Takie określenie pozwala też łatwo precyzować w razie konieczności rodzaj niepełnosprawności (np. z niepełnosprawnością słuchu). Dodatkowo nie kwestionuje się w ten sposób czyjejś roli np. społecznej. Określenie “niepełnosprawna kobieta” dla części odbiorców i odbiorczyń podważa kobiecość danej osoby, podobnie w przypadku dzieci. Świadome stosowanie w/w terminologii wpływa na budowanie społecznej wrażliwości.
NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ INTELEKTUALNA I PSYCHICZNA

W kontekście treści odnoszących się do źle zaparkowanych pojazdów czy wątpliwych decyzji administracyjnych dot. osób z niepełnosprawnościami dziennikarze i dziennikarki nierzadko sięgają po komentarze nawiązujące do niepełnosprawności intelektualnej czy psychicznej, wykorzystując je w obraźliwym i prześmiewczym tonie. Atakują w ten sposób wyłącznie grupę osób, które z tego rodzaju niepełnosprawnościami żyją na co dzień, próbując bronić jedną część osób z niepełnosprawnościami kosztem drugiej. To nie tylko upokarza i poniża osoby z niepełnosprawnością intelektualną czy psychiczną, ale wzmacnia negatywny wizerunek tych osób i wpływa na ich społeczny odbiór, co z kolei przekłada się na jakość życia tej grupy osób – m.in. uprzedzenia pracodawców/czyń, ataki ze strony rówieśników, podważanie decyzyjności w codziennych czynnościach.
SPOŁECZNY MODEL NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI

Niepełnosprawność można widzieć jako tragedię lub sytuację życiową, można w osobie z niepełnosprawnością dostrzegać jej ograniczenia lub możliwości, można zatem kształtować narrację dot. osób z niepełnosprawnościami w sposób wykluczający lub wzmacniający. Niestety o osobach z niepełnosprawnościami w mediach często mówi się w kontekście krzywdy, zależności, dysfunkcji lub – z drugiej strony – “bohaterskich” postaw, czyli “osiągnięć pomimo niepełnosprawności”. O ile te pierwsze jednoznacznie stawiają osobę z niepełnosprawnością w roli przedmiotowej, o tyle te drugie pełnią dla pewnej grupy odbiorczyń i odbiorców ważną rolę – jednak nawet w nich nierzadko prezentuje się osobę z niepełnosprawnością w sposób, który nie tylko nie uwzględnia wrażliwego społecznie języka, ale także opowiada o sukcesie danej osoby przez pryzmat jej niepełnosprawności, nie pasji, osobowości czy potencjału. Takie podejście może przejawiać się także w prostych zwrotach takich jak “przykuty do wózka”, “skazany na pomoc”, podczas gdy w rzeczywistości wózek czy usługi asystenckie stanowią narzędzie do wyrównywania szans, są codziennymi rozwiązaniami wielu osób z niepełnosprawnościami i zwiększają ich niezależność, bez negatywnego wydźwięku. Tworzenie współczującego, infantylizującego czy krzywdzącego obrazu osób z niepełnosprawnościami odbiega od tzw. społecznego modelu niepełnosprawności, który nie odbiera osobie z niepełnosprawnością decyzyjności, niezależności i podmiotowości, w przeciwieństwie do modelu medycznego – wciąż zbyt często prezentowanego w polskich mediach.

Zwracamy się zatem do osób odpowiedzialnych za dyskurs publiczny i kształtowanie tym samym postaw społecznych z apelem o świadome i wrażliwe decyzje językowe w kontekście osób z niepełnosprawnościami, ponieważ w znaczący sposób wpływa to na tworzenie wizerunku społecznego osób z niepełnosprawnościami, na odczucia ich samych i ich otoczenia i stanowi również ważne narzędzie edukacyjne dla odbiorców i odbiorczyń Państwa treści.

 

Na osiedlu socjalnym w Żywcu mieszka kilkadziesiąt dzieci, które niedługo rozpoczną nowy rok szkolny. Potrzebna jest pomoc dla nich. Gazeta Wyborcza >>

Kilka bloków widocznych z okien samochodów jadących drogą do Zwardonia to żywieckie osiedle socjalne. Trafiają tam rodziny, które nie mają się gdzie podziać, m.in. eksmitowane przez spółdzielnie mieszkaniowe za długi. Na osiedlu mieszka także grupa Romów. Niektórzy mieszkańcy jakoś sobie radzą, ale wiele rodzin ledwo wiąże koniec z końcem. Mieszkania są malutkie i bez żadnych wygód, ale większość ludzi i tak cieszy się, że ma jakikolwiek dach nad głową.

Kilka lat temu osiedlem zainteresowała się żywiecka fundacja Klamra. Próbuje zjednoczyć mieszkańców wokół wspólnych przedsięwzięć, zmobilizować ich do działania, walki o lepsze życie. Mieszkańcom pomagają także bielskie soroptymistki oraz sporo prywatnych osób. Wszyscy są zgodni co do tego, że jedną z najważniejszych rzeczy jest edukacja dzieci. Tylko ucząc się będą miały szansę na lepsze życie od swoich rodziców. To trudne, bo w malutkich mieszkaniach brakuje często miejsca na to, by odrobić zadania domowe.

Na osiedlu mieszka około 70 dzieci, cześć jest w wieku szkolnym. Fundacja Klamra dzięki pomocy Auchan w Bielsku-Białej organizuje zbiórkę przyborów szkolnych. Potrzebne są zeszyty, kredki, flamastry. Przyda się wszystko. Można kupić coś dla dzieci z Żywca przy okazji codziennych zakupów w Auchan, stanął tam specjalny regał na dary. Zbiórka potrwa do końca miesiąca.

Temat: , , Projekt: INKUBATOR

26 sierpnia 2017 w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku, startuje Inkubator Solidarność codziennie >>. Tego dnia o pokojowych i solidarnych rozwiązaniach dla świata dyskutować będą aktywiści z całej Polski. Dwudziestu współdziałających na stałe z ECS społeczników zaprasza do Gdańska dwudziestu społeczników z całej Polski, których zawsze chcieli poznać, bo widzą w nich autorytety. Dwadzieścia miejsc pozostaje dla tych, którzy zgłoszą swoje zainteresowanie w wolnym naborze.
Podczas całodniowego intensywnego programu pragniemy poznać się wzajemnie, dzielić doświadczeniami, inspirować i planować wspólne działania. Debatę społeczników będą podpatrywać artyści, twórczo ją dokumentując. Owocem spotkania będzie pierwszy numer „Zeszytu Solidarność Codziennie”, w którym zbierzemy materiały z dyskusji, rekomendacje, wywiady i wrażenia z otwarcia.

Jednym z panelistów jest Dariusz Paczkowski, prezes Fundacji Klamra, którego będzie można zobaczyć w grupie SZTUKA I SPOŁECZEŃSTWO.

 

PROJEKT_ulotka_MuszlaFest2017Zapraszamy na tegoroczny Muszla Fest >>, którego jesteśmy jednym z partnerów. Podczas jego trwania Dariusz Paczkowski, tworzyć będzie wspólnie z publicznością malowidło z okazji XXX lecia swojej pracy artystycznej. Więcej szczegółów w wydarzeniu >>

Foto: Barbara Poniatowska.

Z inicjatywy Narodowego Instytutu Audiowizualnego powstał dokument dotyczący street artu. Zachęcamy do obejrzenia >> Oto jego krótki opis: Dariusz Paczkowski – działacz społeczny, grafficiarz i performer, współtwórca grupy Twożywo Mariusz Libel oraz Marcin Rutkiewicz z Fundacji Sztuki Zewnętrznej opowiadają krótką historię street artu: o początkach, Towarzystwie Malarzy Pokojowych, szablonach i vlepkach; mówią o motywach street artowców dziś i w latach 70. czy 80. Mariusz Libel tłumaczy, że Twożywo nie chciało odpowiadać na bieżące wydarzenia polityczne i społeczne, ale pokazywać pewne mechanizmy, uniwersalne zasady. Dla Paczkowskiego sztuka uliczna była sposobem na wyrażenie buntu wobec rzeczywistości, ale też formą oddawania hołdu osobom dla niego ważnym.

Film porusza też kwestie utrwalania street artu, umieszczania tego typu prac obiektów w galeriach czy ich kradzieży lub zawłaszczania, np. poprzez wycięcie kawałka muru z graffiti. Kulturoznawczyni Aleksandra Litorowicz opowiada o internetowym projekcie Puszka – bazie danych, w której znajdziemy dokumentację, opis i prezentację warszawskiego street artu. „Taka jest natura tej sztuki. To co zostanie to właśnie zdjęcia, opracowania i być może kilka zachowanych prac” – stwierdza Marcin Rutkiewicz.

Na zaproszenie Willi Kreatywnych Działań Twórczych, poprowadziliśmy warsztaty street artowe w Częstochowie w dniach 10-12 lipca 2017 roku. Ich efektem jest mural na ulicy Filomatów. Poniżej fotorelacja z przebiegu zajęć. Organizatorami projektu „Willa Kreatywnych Działań Twórczych” są Latające Centrum Promocji Młodych Muzeum Częstochowskie oraz Ośrodek Promocji Kultury „Gaude Mater”. Przedsięwzięcie dofinansowane jest ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz miasta Częstochowy.  Gazeta Wyborcza >> Foto: Barbara Poniatowska.

Czytaj całość…

Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury Sportu i Rekreacji w Zdzieszowicach zaprosił nas do poprowadzenia warsztatów. Poniżej nasza fotorelacja z zajęć. Foto: Barbara Poniatowska.

Czytaj całość…

Z inicjatywy Fundacji Klamra powstał kolejny mural w Warszawie. Irena Wereczyńska pseudonim „Jurek” w 1917 roku obcięła swoje piękne, długie warkocze i wstąpiła do Legionów Piłsudskiego udając mężczyznę. W czasie II wojny światowej pracowała przy kolportażu konspiracyjnej prasy. Została zdradzona, aresztowało ją Gestapo. Z więzienia na ,,Pawiaku” trafiła do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie przebywała aż do wyzwolenia.
Autorem muralu Jest Dariusz Paczkowski, który malował naszą bohaterkę m.in. w jej rodzinnym Tomaszowie Mazowieckim oraz Żywcu, gdzie oprócz warszawy także mieszkała.

Opowiada prawnuczka pani Ireny, Katarzyna Faber-Wróblewska >>

Warszawa 2017 rok.

Tomaszów Mazowiecki 2016 rok.

Tomaszów Mazowiecki 2016 rok.

Temat: Projekt: Wspólnie na Smoczej

Fundacja Klamra wspiera działalność Spółdzielni Socjalnej Wola w Warszawie. Właśnie przyłączyła się do organizacji Nocy Muzeów, która odbywać się będzie 20 maja 2017 roku. Czytaj w CO JEST GRANE >> Oto szczegółowy program:

18556060_150992088773676_3616736104811574382_n

Foto: Barbara Poniatowska

 19:00-19:20 Wolski mural na Smoczej- prezentuje twórca Jarek Malicki

19:30 Pokaz filmu dokumentalnego „W imię ich matek. Historia Ireny Sendlerowej” Reżyseria: Mary Skinner, Polska/USA, 2010, 58′ W filmie 95-letnia Irena Sendler opowiada historię tamtych czasów, którą przez wiele lat trzymała w tajemnicy. W dokumencie występują jej współpracowniczki oraz osoby ocalone przez nie z zagłady

20:45 Najważniejsze skrawki papieru na świecie czyli co Irena Sendler przechowywała w słoikach wykład o Irenie Sendler i jej współpracowniczkach/kach – o muralu znajdującym się na Smoczej 3.

20:45-0:00 Tajemnicze okna na Smoczej – historia Muranowa, Woli, Irena Sendler i jej współpracowniczki/cy.

21:00 i 23:00 Konkurs z wiedzy o Woli i Irenie Sendler (nagrody ufundowało wydawnictwo Semper oraz Spółdzielnia)

21:30 Warsztat szablonowy symbole Woli, Muranowa (współpraca z Fundacją Klamra- Dariusz Paczkowski)

Sprzedaż jedzenia i napojów w godz. 19:30-00:00
· sójki wolskie( z tradycji kuchni mazowieckiej), rogaliki z jabłkiem i daktylami (z tradycji żydowskiej), tarty wytrawne, ciasta; napoje: wolska lemoniada, woda, kawa/herbaty.

Strona stworzona w ramach projektu realizowanego w ramach programu Obywatele dla Demokracji finansowanego ze środków EOG.